Lotnicze tradycje Świdnika sięgają okresu międzywojennego, kiedy to w drugiej połowie lat 30-tych organizacja Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej (LOPP) wykupiła 146 hektarów terenu i przystąpiła do tworzenia w tej miejscowości lotniska. Jesienią 1937 roku rozpoczęto budowę dwóch hangarów, obiektów technicznych z podziemną bazą paliwową i budynku administracyjno- internatowego, gdyż w założeniu w Świdniku miała powstać cywilna szkoła pilotów LOPP. Otwarcie szkoły nastąpiło w rok później i do wybuchu wojny zdołano przeprowadzić 3 turnusy kursów pilotażu.

Po wojnie przez pewien czas, do początku lat 50- tych, na świdnickim lotnisku prowadził szkolenie Aeroklub Lubelski. Latem 1952 roku grupa skierowanych do pracy w nowopowstającej Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego techników i inżynierów lotniczych, którzy wcześniej uprawiali sporty lotnicze w innych aeroklubach, wystąpiła z inicjatywą utworzenia aeroklubu przyzakładowego WSK. Oficjalna rejestracja pod nazwą Aeroklub Fabryczny nastąpiła w Warszawie 11 października 1952r. Pierwszym kierownikiem nowego aeroklubu został Zbigniew Piasecki, a w jego organizowaniu pomagali mu bracia Zbigniew i Zdzisław Klimkiewiczowie, Antoni Grabowski i inni. Do aeroklubu dotarły pierwsze dwa szybowce treningowe „Salamandra”, szkolny „ABC” oraz samolot Po-2 z demobilu wojskowego. Na nim, pełniący społecznie funkcję instruktora Ryszard Kosioł, wyszkolił pierwszą w Świdniku grupę pilotów samolotowych: Irenę Pietrzak, Jana Cholewkę, Andrzeja Ciesielskiego, Juliana Kaletę i Wojciecha Trawińskiego.

Najbardziej dynamiczny rozwój nastąpił w latach 1956-1957, kiedy to stan posiadania sprzętu osiągnął poziom 12 samolotów i 11 szybowców.

Oprócz szkolenia i treningu pilotów oraz skoczków spadochronowych aeroklub prowadził także własną wytwórnię prefabrykatów modelarskich, która w skali krajowej stała się prekursorem produkcji zestawów do samodzielnego montażu, dostarczając na rynek ogólnopolski ponad 45 tysięcy kompletów modeli

Pierwszą Srebrną Odznakę Szybowcową zdobył dla aeroklubu w 1953 roku Olgierd Ginejko. Pierwszą na Lubelszczyźnie Złotą Odznakę Szybowcową z kompletem diamentów zdobył w 1959 roku pil. Henryk Ignasiak. W tym samym czasie rozwija się także akrobacja samolotowa, do czego w znacznym stopniu przyczynił się ówczesny kierownik AR inst.. pil. Stanisław Kasperek, późniejszy wielokrotny mistrz Polski i jeden z najlepszych w kraju pilotów w tej konkurencji. Do grona akrobatów samolotowych zaliczali się m.in.: Henryk Jaworski, Julian Kaleta, Ryszard Kasperek, Kazimierz Kozak, Tadeusz Zach.

W 1963 rokuna lotnisku w Świdniku, nawiązując do tradycji mającej swój początek w roku 1931 rozegrano – zorganizowane wspólnie z Aeroklubem Lubelskim – I Lubelskie Zimowe Zawody Samolotowe. Zawody te jako jedyne rajdowo- nawigacyjne o tej porze roku kontynuowane są nadal i cieszą się duzym uznaniem wśród pilotów całego kraju, wielokrotnie też zwyciężały w nich załogi świdnickiego aeroklubu.

Utworzemie w aeroklubie pierwszej w kraju sekcji śmigłowcowej przyczyniło się do inicjatywy zorganizowania w 1967 roku w Świdniku – wspólnie z Wytwórnią Sprzętu Komunikacyjnego – I Krajowych Zawodów Śmigłowcowych. Przeprowadzono je ponownie w 1969, a w 1971 roku uzyskały nazwę I Śmigłowcowych Mistrzostw Polski.

W latach 1989-97 w Aeroklubie Robotniczym w Świdniku powstają następne sekcje specjalnościowe. Sekcja balonowa kierowana przez Adama Gruszeckiego i sekcja motolotniowa kierowana przez Krzysztofa Komendę. Przybywa sporo nowoczesnego sprzętu, w tym samolot akrobacyjny Zlin- 50, 2 szybowce klasy światowej PW-5 „Smyk” oraz motolotnie ML-1.

W roku 1997 Aeroklub Robotniczy został zarejestrowany w Sądzie Wojewódzkim w Lublinie z odrębną osobowiścoą prawną pod nazwą Aeroklub Świdnik. W roku 2002 Aeroklub otrzymuje pierwszy seryjny, dwumiejscowy szybowiec PW-6. W ciągu ponad 50 lat istnienia aeroklubu w Świdniku wyszkolono ponad 1200 pilotów, 800 spadochroniarzy i 1500 modelarzy.

(za red. Tadeuszem Chwałczykiem)